"Hé Robert! Welkom bij de MeeùsRunClub! Groet van Erben."

Geplaatst op : 18 november 2013

Jajaja, leer mij Erben kennen. Wij mailen en sms-en wat af. De enthousiaste schaatskampioen heet mij welkom omdat ik me heb geschaard tot de selecte groep topatleten van Meeùs door middel van wat geklik op het internet. Nou lekker dan, Erben ontvrienden is ook weer zo wat dus we gaan ervoor!

ZevenheuvelenloopDe Dam tot Dam Loop (4 mijl), de Zevenheuvelenloop (15km) en de CPC loop van Den haag (halve marathon). Heerlijk leuk in een kort, strak broekje door weer en wind hardlopen. Nou ben ik nooit echt een hardloper geweest. Niks tegen doodlopers, maar sporten deed ik altijd liever met een bal. Hockey, tennis, voetbal, tafeltennis, roulette. Allemaal sporten waar je achteraf onder het genot van een drankje gezellig met het team kan bespreken welke vrouw je nou echt lekker vindt. Niks van dit alles, dit is hardlopen. Dus lekker wachten in je startvak.

Koud, wat zenuwachtig en 15 kilometer hardlopen voor je. 15 kilometer door de hooggebergten van Nederland. Pieken en tranendallen. 5,5 keer op mijn fiets naar mijn werk. 0,000375 keer rond de aarde. De route is niet geheel onbekend. Tijdens de 15 kilometer zal ik nog wat stukjes van mijn ziel tegenkomen die ik daar op de 3de dag van het lopen van de Nijmeegse4daagse in 2011 onder mijn armen vandaan heb laten vallen. Prachtige omgeving wel.

Terwijl deze gedachten door mijn hoofd gieren, begint de hellingsgraad onder mijn voeten langzaam te stijgen. Ik zit al op 2,5 kilometer vanaf het startpunt en vraag me alleen maar af waarom ik in godsnaam op zondagochtend in een overvolle trein met hardlopers ben gestapt om de Zevenheuvelenloop in Nijmegen te trotseren. “Misschien moet je je maar is gaan concentreren op je ademhaling, Robert”, zeg ik hardop waarop een hijgende metgezel naast mij me vragend aankijkt. “Hoi. Gaat het goed?”, maar ik krijg geen antwoord. Gezellig!! Ik heb de route bekeken en weet dat ik vanaf hier tot ongeveer 5 kilometer vals plat omhoog moet. Eén bocht linksaf en dan komen we bij de golfbaan. Ik heb getraind tot 13,5 kilometer hardlopen op een vlakke ondergrond dus iedere helling is nieuw voor me. Maar ik voel me goed. Niets geks gedaan met het ontbijt, lekker geslapen en ik weet dat ik het conditioneel gewoon moet redden. Geen pijntjes in de kuiten, ademhaling prima, snelheid ok.

Ergens achter mij loopt een hardloper van de Meeùs Runclub met het bordje 1:30:00 die hij boven zich uit heeft steken. Die eindtijd moet ik sowieso voor kunnen blijven, maar achterom kijken, durf ik niet. Hopla, 6 kilometer en daar is het eerste drinkpunt. Daarmee ook gelijk een nieuwe ervaring rijker. Schijnbaar is drinken tijdens het hardlopen net als aan de bar staan met je vrienden. Echt dorst heb je niet, maar het heeft het geen zin om te wachten tot het dorstgevoel opspeelt. Dus op zoek naar wat te drinken. De bekertjes met water en AA vliegen me om de oren en in de drukte probeer ik een bekertje te bemachtigen van de vrijwilligers. Het daadwerkelijk vasthebben van de beker is stap 1, maar dan komt stap 2. Deze stap blijkt onmogelijk tijdens het hardlopen. De AA zit overal behalve in mijn mond. Drinken was dus niet gelukt in dit proces, maar ik heb wel gelachen wat op de 6 kilometer toch weer een hoop waard is. Het 2de drinkpunt pakken we anders aan.

Dan verandert bij de 7 kilometer het gemurmel langs de kant in geschreeuw, want we gaan linksaf de Zevenheuvelenweg op. “Bergop kleine stapjes en bergaf jezelf laten gaan”, was de tip die ik vooraf nog kreeg. Bergop werken die kleine stapjes prima. Dan bergaf. Als een klein kind die van een duin naar beneden het strand oprent, laat ik me gaan. Alsof ik zevenmijlslaarzen aanhad, zo groot waren mijn stappen. Het zag er vast niet uit voor de omstanders, maar het werkte wel. Bij de 9 kilometer springt de tweede bar in het oog. Daar gaan we weer. Mensen ontwijken, aangereikt bekertje kiezen en door. Geleerd van mijn fout blijf ik even een seconde stilstaan om het bemachtigde bekertje achterover te gooien. Dat werkt dus een stuk beter. Hoe die professionals het doen zal mij een worst wezen, dit wordt mijn techniek.

Twee kilometer verder had ik de laatste echte heuvel overwonnen en kon ik me bezighouden met de laatste vier kilometer. Nu was het genieten van het publiek langs de weg begonnen en wat een feest is dat. Harde muziek hier en daar, allemaal positieve aanmoedigingen en dat terwijl je bijna alleen nog maar licht bergaf moet. Zeker niet fluitend en niet zonder pijntjes, maar de laatste paar kilometer waren mijn snelste door deze afleiding. Met de finish in zicht nog even aanzetten, alsof het nog van belang was voor mijn tijd, en daar ben je dan. Geen 1:30:00 meneer in het zicht dus die tijd zit wel goed. 1:22:08 blijkt achteraf.

Prachtige route en perfect georganiseerd. Een grootse dank aan de MeeùsRunClub die na afloop in de lounge voor een juichend onthaal, een goed bord pasta een overheerlijk biertje zorgde. Dit was een goede dag. Nu op naar de CPC Loop Den Haag, die nog mijlen ver lijkt.

Robert Oudendijk

Lees meer over:
Delen is niet mogelijk. Wijzig cookie instellingen
Reacties (0)
Plaats een reactie via een van uw sociale netwerken
Resterend aantal karakters: